As I stumble to Enlightenment

Slordig

“Too much of everything”. De single van Admiral Freebee is nu al het nummer van het jaar voor mij. Niet zozeer omwille van het nummer zelf, wel omwille van de tekst.

Er is toch gewoon teveel keuze mensen, geef toe.

Vroeger was er teveel van een paar dingen. Gelei (jam voor mijn Nederlandse lezers) bijvoorbeeld.

Nu is er gewoon van alles teveel. Er zijn niet alleen 37 soorten bereidingen van koffie, je wordt nu ook al depressief van het aantal manieren waarop je koffie zet. Of de soort melk die je bij je koffie doet.

Teveel in het kwadraat.

Of neem nu muziek, één van de zaken die me nauw aan het hart liggen. Natuurlijk was ik enorm blij toen Spotify het streamen van muziek mogelijk maakte. Gedaan met dat illegaal downloaden, gedaan met het zoeken naar de juiste link tussen al die andere foto’s waarmee je of op een goksite of op een vuile plaatjes site terechtkwam. Of een of ander virus binnenhaalde.

Alleen heeft het aanbod tot een ander tijdverlies geleden. Doordat er nu zoveel muziek beschikbaar is, ben ik uren, dagen, weken verloren de voorbije jaren aan slechte, onbekende muziek. En daardoor een topper als Prince uit het oog verloren.

Slordig.

Tegelijkertijd moet alles sneller. Met Twitter en reporters-ter-plaatse als trieste hoogtepunten.

Ik heb niks tegen sneller, ik heb wel meer en meer problemen met de gevolgen ervan. En dan met name het feit dat in het snel zijn, de zaken slordig gebeuren. Dat zaken niet afgewerkt worden, dat de details over het hoofd worden gezien.

En aangezien de wereld meer verbonden is dan ooit, worden we ook meer en meer geconfronteerd met de slordigheid van anderen.

Paar maanden geleden nog, een offerte voor zonnepanelen voor mij ouders. Het meest interessante onderwerp om over de bloggen, I know. Iemand die 34 stuks aanbood terwijl er maar 27 op hun dak gaan.

Maar dan daarna wel bij mijn pa gaan janken dat ik Mr. de verkoper geen deftige kans had gegeven.

Nee jongen, je had al een kans gehad, je hebt ze zelf verkloot. Never a second chance to make a first impression.

En zo is er dagelijks wel iets van slordigheid te merken.

Daar ben ik dus klaar mee.

Simpeler en trager. Nu ik ze zo neerschrijf voel ik zelfs een bepaalde aversie. Alsof het scheldwoorden zijn.

Minder ook.

Begrijp me niet verkeerd, ik wil nog steeds vooruitgang. Ik kan enorm genieten van de 360 graden bril die bij de Standaard zat. Maar vooral omdat het, ondanks zijn vernieuwing gewoon goed gedaan is. Helemaal niet slordig.

Beter.

Beter vraagt tijd. Leidt automatisch tot minder.

40

Pijn deed het niet. En moeite had ik er ook niet echt mee.

Een beetje verward, dat wel. Want het hangt zo wat tussen oud en jong in, niet? Vis noch vlees.

En zo voelde ik me ook de voorbije weken. 

Aan de ene kant als een overjaarse puber op festivals rondhangen, feesten alsof je nog nooit een kater hebt gehad.

Om dan de dag erna met volle verantwoordelijkheid je kinderen proberen op te voeden.

Een spagaat die jaar na jaar breder lijkt te worden. En dat is niet noodzakelijk slecht hoor.

Tegelijkertijd het gevoel dat, in tegenstelling tot 10 jaar geleden, je wel aan het veranderen bent.

Waar 30 een logische voortzetting was van de jaren ervoor, lijken de komende jaren toch iets meer veranderingen met zich mee te brengen.

Met 1 belangrijke verandering, belangrijk genoeg om hier te vermelden.

Kwaliteit boven kwantiteit. In alles.

Waar het in het verleden vaak ging om zo vaak en zoveel mogelijk, merk ik nu een groeiend verlangen om in alles kwaliteit te zoeken.

Authenticiteit trouwens ook. Liever het Franse “artisanale” dan het Engelse “artist”.

Minder maar beter. Ook de enigste manier om die spreidstand vol te houden.

Ouder worden, het valt best mee. En zoals mijn collega Patrick altijd zegt: “Het alternatief is ook zo lullig.”

Veertig, ik ben het nu eigenlijk al gewend.

De onzichtbare muur

En dan sta je daar. Voor die onzichtbare muur.

Hij is er wel, dat voel je. Dat weet je, want je komt niet verder.

Alleen weet je niet helemaal waar je nou voor staat.

Het leven gaat toch voort. Kinderen worden groot, het werk heeft zijn successen, je lacht je nog steeds rot met je vrouw.

En zo zijn er nog tig andere dingen die gewoon doorgaan.

En toch.

Als je dan het geluk hebt om een Leiderschap training te mogen volgen, dan merk je het.

Ergens diep vanbinnen zit er iets vast, zit er iets wat er al heel lang zit en wat je tegenhoudt. 

Iets dat je tegenhoudt om de grote sprong voorwaarts te maken, de sprong naar je grote droom.

Je droom waarin je als bedrijfsleider werk verschaft aan een paar 100 man. En als je heel eerlijk bent, een paar duizend mensen.

Niet enkel voor jezelf, maar voornamelijk voor al die mensen. Werk verschaffen aan anderen zodat zij een goeie boterham kunnen verdienen, is in mijn ogen het grootste goed. Is op dit moment het mooiste geschenk wat je iemand kan geven.

En dan begint het te dagen (zoals zo vaak wanneer je begint te schrijven).

Dan komen de beelden terug van je vader die als directeur uren en dagen en weken en maanden heeft kapot gewerkt en uiteindelijk na de zoveelste overname besloot om zijn carrière op een rustige plek in dat bedrijf af te bouwen. 35 jaar opbouwen om het dan allemaal los te moeten laten.

Maar ook beelden van hiërarchie wat voor een anarchist als mij de hel is. Want bazen zijn slecht. Bazen zijn meer dan een ander. Heb ik gisteren de acteur nog horen vertellen: “Dat doen mensen op mijn niveau nou eenmaal.”

Dan wordt de rebel in mij wakker. De rebel die gelooft dat alle mensen en dus ook alle jobs gelijkwaardig zijn.

Die muur dus.

Want in de praktijk merk je dat zonder mandaat, zonder resources, je je grote doelen nooit zal bereiken. 

En dat je de bovenstaande zaken best allemaal loslaat wil je je droom ooit bereiken.

En aangezien deze hele blog draait om dromen realiseren en zaken loslaten doen we dat bij deze.

Zo wordt die muur zichtbaar, door het neer te schrijven. Die muur die staat voor hiërarchie en bazen en mandaten. En het verschil tussen gelijkwaardig en gelijk. Een managers’ job is anders qua invulling. Anders wil niet zeggen beter. Of meerwaardig. Gewoon anders.

Stap één is daarmee klaar, de volgende stap is nu kijken hoe fragiel die muur is. Is één tikje, één blog post, voldoende om hem neer te halen? Of moet ik op zoek naar een voorhamer om er doorheen te geraken? Dat zien we de komende dagen en werken wel weer.

Stap voor stap. Zo creëer je verandering.

Heb ik gisteren tijdens die training ook geleerd. Grote stappen, snel thuis, werkt vaak niet.

Is ook niet erg, zo lang je maar weet dat je op het juiste pad zit. 

En als je dan na een wat langere periode achterom kijkt, lijkt het toch vaak dat je gigantische stappen hebt genomen.

Maar dat is de wijsheid van achteraf. Aan de voorkant is het gewoon doorstappen.

Stap.

In-between time

Do you know that moment of in-between time?
The moment where you officially started to leave the old behind and haven’t yet started to get to the new yet.
Hell, you may not even know what the new is, just that it is coming.

That is the moment that defines you.
As it forces you to be you’re absolute best in wrapping up and finishing off the old.
Where you could easily be slacking off leaving the next person to clean up the mess you left behind.

If you feel like lowering your bar, just remember that life’s a continuum. Remember when you leave the old dirty and nasty, the new will be polluted by it.

So wrap up in style, at your highest standard and keep that TLC going until your very last moment.

And when that last moment of the old has come, turn around and take a good hard look back. There shouldn’t be anything left.

Opposites: Scared vs. Brave

“Scared is what you’re feeling. Brave is what you’re doing.”

(Emma Donoghue)

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers: